من را به حال وروز خودم واگذار كن...

به نام او كه تنها اوست....

------------------------------------------------

سلام

بعد از مدتها با غزلي تازه ........

 

در دست هاي بوم دو تا چشم سر به زير

دارند ميبرند مرا رام و دلپذير

تا رنج مويه هاي مرا داستان كنند

اين چشم هاي وسوسه انگيز بي نظير

حالا كه پرده از سر احساس مي كشند

آن راز سر به مهر مبادا كه ناگزير...

 

من اهل قصه هاي خرافي نبوده ام

 شوقت كشيده است مرا سوي فالگير

اين ورطه اي كه پا به درونش گذاشتم

گرداب مهلكي ست كه ...دست مرا..نگير-

-من را به حال و روز خودم واگذار كن

از آتشم به دور شو اي قامتت حرير....

 

بيهوده ابر خسته براندام من نبار

كارش گذشته از نم بارانت اين كوير......

 

..................................................فاطمه ابراهيميان

 

 

 

به نام خدائی که تنها اوست..............

--------------------------------------------------------

با سلام و احترام................

و این هم  سپیدی تازه/

 

ریشه ام را..............

                 ریشه..........

                      ریشه ام را از خاک............

ریشه ام را از خاک بیرون می کشم

                                   با زرد ها در می آمیزم

         می چرخم

                      می چرخم و آفتاب را می چرخانم

نقبی میزنم به آسمان/

                                        زمین

                                          زمین گیرم نمی کند...................

- /به گنجشک های تازه به دوران رسیده می مانم

                                   که می خواهند روی شانه های باد

                                                      پر ریز شوند................/-

     باشد که خیره گی ام در عمق بادها نشست کند.........

 

                                                                      فاطمه ابراهیمیان

 

فاطمحسن

به نام خدا

و سلامممممممممممممممممم

 

 

صبحی سیاه روی تنم پنجه می کشد...

دنیا به روی آنچه منم پنجه می کشد...

جاری نموده است مرا در مسیر خود

بادی که روی پیرهنم پنجه می کشد...

دستی گرفته روح مرا و مدام بر-

اصرار کندن از بدنم پنجه می کشد...

تصویر تیره می شود و ناگهان غروب/

دارد به روی نیستنم پنجه می کشد...

 

حالا گلی که روی مزارم نشانده اند

با ریشه هاش بر کفنم پنجه می کشد......

 

............................................................فاطمه ابراهیمیان

 

*******************************************

به مناسبت هفته دفاع مقدس/////

 

هم جسم من است هم دل و جان من است

هم دینم و آئینم و ایمان من است

از صحنه روزگار خط خواهد خورد.../

هر کس هوسش در پی ایران من است

-----------------------------

وقتی بشر بدون کمانگیر، سر کند

باید جهان به کام جهانگیر سر کند

آنجا که شوق نعره زدن نیست شیر نر

چون اسب در رکاب عنان گیر سر کند.....

((مردی )) مباد سر به گریبان بگیردو

با مردم زبان به دهان گیر سر کند

 

ایران من مباد که بی مرد ماندنت

نامردهای قافله را خیره سر کند...........

                   ..................................حسن سرداری

*****************

سلام

به نام او که تنها اوست

................................................

سلام دوستان...........ممنون از تمام لطفها و نظرات زیباتون..............

..........................................................................................................فاطمحسن)

****************************************************

تاریخ ثبت کرده که در انقلاب ها

تنها سران عوض شده اندو نقاب ها..........

هرچندرو به اوج و قشنگندورنگ رنگ/

دنیا نساخته است ولی با حباب ها......

ما را به رنگ و وعده دیگر نیاز نیست

بسیار دیده ایم ازاین دست خواب ها.........

تغییر و فصل تازه و اصلاح عالی است

در راه جیب تازه عالیجناب ها..........

..............................

ای گرسنه تر از من ِ بدبخت ،صبر کن

              خر داغ می کنند نه بوی کباب......

                                                      -ها..........

********************************با سپاس/حسن سرداری/

یا علی

به نام او که تنها اوست................

--------------------------------------------------

همانا اسرائیل از تار عنکبوت سست تر است..............

 

 

هر روز بی خیال تبر سبز میشوم...

با شوق روی دام و خطر سبز می شوم...

تا دست هام روی سرت سایه ترشوند

وحشی تر از مگو ومگر سبز می شوم...

(هی در فضای بسته شده رخنه می کنم

هی بی حقوق نسل بشر.../سبز می شوم..)

بر شانه هام گرچه شکستن نشسته است

از هر شکست بار دگر سبز می شوم...

 

گفتی :خبر که سبز دگر رنگ عشق نیست

من ،بی خیال رنگ وخبر /

                                  سبز می شوم..............

 

                                                          ابراهیمیان/۱۳۸۷

 

 

به نام او كه تنها اوست.....

-------------------------------------------------------------------

با سلام و احترام ...........

بعدازمدتها دوري و بي حبري برگشتم................اگر شعرومجالي باشه.....

با يه كار از بيكاري در خدمتيم.......

..................................................ياعلي

------------------------------------

..............ماهي از پاشوره بيرون افتاده.../

 

چندیست بی قرار قرارم کنار تو............

چندیست هیچ چیز ندارم کنار تو.........

چندیست آنچنان شده ای که کنار من ....

هستی ولی چه بی کس و کارم کنار تو............

 

هستی و نیست کرده کسی این حضور را .....

هستی ولی حواس نداری به هست ها......

هستی ولی هوای خوشی نیست در سرت....

مثل به باد رفته دلان..، گیج و مست ها....

 

این روزها غریبگی ات بیشتر شدست......

این روزها که تشنه یک آشنائی ام........

این روزها که دوروبرم هرز رفته است..

این روزها که در سدد سست پائی ام...

 

این روزها که ........تف به همین روزهای تلخ

این روزهای سرد سرا پاش خستگی ...

این روزها که هر نفس باتو بوده را .........

آماده ام برای شکستن ..،شکستگی.........

 

آماده ام

برای

سقط

کردن

خودم......

آماده ام که زندگی ات را رها کنی..

آماده ام که زنده تر از قبل عشق را......

در گور لحظه های لجن پوش جا کنی...............

 

(این لحظه ها که هرچه که هستند...زخمی ام

این لحظه ها که هرچه که هستند زهری اند...

این لحظه ها که سخت پرستیژ چشمهات

با چشمهام یکسره تلخند.......قهری اند)

 

تلخند ......-مثل قهوه ای فالگیرها-

تلخند.......- مثل خان شده ها با فقیرها-

تلخند ......مثل....مثل ندارند این دوتا......

بادامهای تلخرس بی نظیر......

...................................................ها

تلخندوتلخ بازی خوبیست زندگی.......

.....

...............

چندیست بی قرار قراری کنار من....

چندیست هیچ چیز نداری کنار من.....

چندیست آنچنان شده ام که کنارتو....

هستم..

ولی

چه بی کس و کاری....

کنار من........

                                                                   سرداري-هزاروسیصدوهشتادوپنج

 

 

.............................................

مرابه كجا ميفرستي؟
 من از آنجايي كه كبوترها بال ميزنند
 ميترسم
-از ستاره هاي دنباله دار
-از آسماني كه ماه دارد…ميترسم
شايد
 - آنطرف ابرها -
بالاتر از سياهي كلاغ ها –
سر انگشتانم شكوفه ي بهتري بدهند
اما من .
بارها
از ترانه ي باران
 از برهنگي ابر ها
 از آسمان
 من از خدا ميترسم –
اينجا
 روي سجاده ي مادرم راحت ام
مي خواهم روي جانماز مادرم گلدوزي شوم
من از بالا بالا ها
" از خدا ميترسم "

                                                                            فاطمه ابراهيميان

درکوی نیک نامان مارا گذر ندادند / گرتونمی پسندی تغییر ده قضا را

به نام او  .......................................

-------------------------------------------------------------------------------

 

زان یار دلنوازم ،  شکریست با شکایت

 

گر نکته دان عشقی ، بشنو تو این حکایت

 

بی مزد بودو منت هر خدمتی که کردم

 

یارب مباد کس را مخدوم بی عنایت

 

رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس

 

گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

 

 

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا

 

سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

 

 

چشمت به غمزه مارا خون خوردو می پسندی

 

جانا روا نباشد خون ریز را حمایت

 

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

 

از گوشه ای برون آ ای کوکب هدایت

 

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

 

زنهار ازین بیابان وین راه بی نهایت

 

ای آفتاب خوبان می جوشد اندرونم

 

یک ساعتم بگنجان در سایه ی عنایت

 

این راه را نهایت صورت کجا توان بست

 

کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

 

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم

 

جور از رغیب خوشتر کز مدعی رعایت

 

عشقت رسد به فریاد ار خود بسان حافظ

 

قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت........................

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------

 

.................................ما می رویم چون دلمان جای دیگر است

 

..................................تا اتفاقی تازه که نیست ....................

......................................................................یا علی.....

زمان بخت پیچیدن ، قضا (نامرد ) ، گل بانو / تو را با عشق پیچیدومرا بادرد،گل بانو

من ترک عشق شاهد وساغر نمی کنم

 

صد بار توبه کردم و دیگر نمی کنم

 

باغ بهشت و سایه طوبی و قصروحور

 

با خاک پای دوست برابر نمی کنم

 

تلقین و درس اهل نظر یک اشارت است

 

گفتم کنایه ای و مکرر نمی کنم

 

هرگز نمی شود ز سر خود خبر مرا

 

تا در میان میکده سر بر نمی کنم

 

ناصح به طعن گفت که رو ترک عشق کن

 

محتاج جنگ نیست برادر ....نمی کنم .

 

این تقوی ام تمام که با شاهدان شهر

 

ناز و کرشمه بر سر منبر نمی کنم

 

حافظ جناب پیر مغان جای دولت است

 

من ترک خاک بوسی این در نمی کنم....................

 

............................................................حالا بزن تفال بر.......

 

تنها از درد بی غزلی و تنها به تو که میشناسی این کارو چرا نوشتم

به نام او که تنها اوست

--------------------------------

میبینم صورتم و تو آینه.......با لبی خسته می پرسم از خودم / این غریبه کیه از من چی می خواد .....اون به من یا من به اون خیره شدم /

 باورم نمیشه هرچی میبینم.......چشمامو یه لحظه رو هم می ذارم / به خودم میگم که این صورتکه .....می تونم از صورتم برش دارم /

 می کشم دستمو روی صورتم ...هر چی باید بدونم دستم میگه /منو توی آینه نشون میده ..میگه این تویی نه هیچ کس دیگه ................

جای پاهای نموم قصه هات....رنگ غربت تو تموم لحظه ها / مونده روی صورتت تا بدونی...حالا امروز چی ازت مونده به جا.....................

آینه میگه تو همونی که یه روز....می خواسی خورشیدو با دست بگیری / ولی امروز شهر شب خونت شده ....داره بی صدا تو قلبت می میری.........

میشکنم آینه رو تا دوباره....نخواد از گذشته ها بهم بگه / آینه میشکنه هزار تیکه میشه ...اما باز تو هرکدوم عکس منه.............

عکسا با دهن کجی بهم می گن ...چشم امید ببر از آسمون ......روزا با همدیگه فرقی ندارن ....بوی کهنه گی میدن تمومشون......./

............................................................................. مرحوم فرهاد..........

----------------------------------------------------------------------------------

سلام .....سال نو مبارک ..............................

راستش بعضی وقتها بعضی اتفاقات باعث نوشتن جملاتی ن

میشه که ممکنه هیج وقت شعر نشه و یا هیچوقت تکرار هم نشه و خیلی هیچوقت های دیگه .........اگر چه بعد از این همه باید با یه کار دیگه از راه می رسیدم اما راستش چون این کار چند بیتی با خودش یه کمی خاطره حمل میکنه و البته مال زمان زیادی پیش نیست رو همونطور که هست شد می نویسم تا به اون هیچوقتها متصل نشه .......شاید بعدا دیگه تکرار نشه اما حد اقل همین یه بارو هست .........شایدم دستی دوباره به سرو روش کشیده شد.......یا علی

------------------------------------------------

به تو که  .......................

 

دلگرم دیگرانی و سرگرم پیش من

(سرگرمی ات شدم که بخندی به ریش من )

حالا که خنده روی لبت سبز می شود

خوب نوش جان دیگری و بعد........ نیش ِ من

وقتی انارسرخ لبت سهم دیگریست.........

دندان نمی زند به تنش تا همیشه (من)

در حجله گاه خسروی ات شاد باش که ...

سر - جای دامن تو - سپرده به تیشه (من)

**

حالا تو روی بخت سپیدت نشسته ای

با چادری شبیه دل ریش ریش من

که هی به انتهای خودش می رسد کسی

در حال دیدن تو از آنسوی شیشه (من)

-------------------------

این شعر تازه هم به تو تقدیم میشود

از شاعری شکسته و در کل کلیشه (من)

 

----------------------------------------------------------------------

برمی گردم ........

...............برمی گردی ؟

 

 

پرمي كشي و واي به حال پرنده اي ..... كز پشب ميله ي قفسي عاشقت شدست

به نام او كه تنها اوست

-----------------------------------

                      

 ====================================================

 

 

 

(مي دانم شعر نشد اما باور كن به همين سختي و به

 

همين به هم ريختگي اتفاق ، افتاد)

 

 

.......................................................

 

 { چه حس خوب و قشنگی است در خدا با تو

 

که هیچ فاصله ای نیست از خدا تا تو

 

خدا برای رسیدن به تو ، به من می گفت :

 

که انتخاب یکی را کنم ..(خدا یا تو  ؟)

 

===============================

 

 

 

 

 

 

و اين هم غزل گل بانو ...........

 

 

 گرفته است تنت عطر سيب ، گل بانو

 

  عجيب مست گناهم ، عجيب ، گل بانو

 

  دميده حضرت ابليس در تو و انگار -

 

  كه داده است مرا هم فريب ، گل بانو-

 

 

  چطور مي شود از چشم هاي تو دل كند

 

  كدام آيه و (امن اليجيب.......) ، گل بانو –

 

  مرا از اين شب نفرين به دست مي راند

 

  از اين عروسك آدم فريب،( گل بانو)

 

 

  نه ، من كه اهل نجابت كه نيستم ، اما-

 

  تو مي رسد نصبت به صليب، گل بانو

 

 وگرنه من كه به جرم تولدم عمريست.....

 

 بهشت را شده ام بي نصيب گل بانو.......

 

 

 

 

  نه ، نه ، نگاه نكن نازنين نگاه نكن.....

 

  نخند دختر خوب و نجيب............گل بانو

 

  كه من عجيب همان آدمم و آه كه تو

 

  هنوز پر شدي از عطر سيب ،

                               گل بانو......................

 

                                                                         15/10/84

 

 

با سلام...... به هم ريختگي و بي بنياني كار اول رو ببخشيد و اينكه .....هيچي ديگه همين

 

از رفقا كه گاه سرمی زنند ممنونم و

                                                                                  يا علي

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هوا برای غزل گفتن، عجیب بی نفس و سرد است..................

ببین نامردمان با ما چه کردند

 

 

یا علی گفتیم و ................

به نام او که تنها اوست.........................

افتاد

   آن سان که برگ

                       آن اتفاق زرد می افتد

افتاد

    آن سان که مرگ

                        آن اتفاق سرد می افتد

اما او سبز بود و گرم

                         که

                            افتاد ...

 

من هم از صمیم قلب این ضایعه رو خدمت   استاد اکرامی عزیز و

بزرگوار تسلیت می گم.......

                                                               یا علی.............